Saturday, April 20, 2024
HomeGeneralઆપણે દરિદ્રતાને સમૃદ્ધિ માની લેવાની ભુલ કરી કેટલું બધું ગુમાવ્યુ છે

આપણે દરિદ્રતાને સમૃદ્ધિ માની લેવાની ભુલ કરી કેટલું બધું ગુમાવ્યુ છે

- Advertisement -

પ્રશાંત દયાળ (નવજીવન ન્યૂઝ. અમદાવાદ): આપણને જીંદગીમાં કાયમ સફળ થવાનું શીખવાડવામાં આવે છે, અને સફળતાનો મોટા ભાગે માપદંડ આપણે શુ મેળવ્યુ છે તેના આધારે આપણે અને આપણી આસપાસના લોકો નક્કી કરતા હોય છે, પણ હું જીંદગીના એવા પડાવ ઉપર આવી ઉભો છુ જ્યાં હું હિસાબ માંડવા બેસુ તો મને લાગે છે, મેળવવા કરતા ગુમાવ્યુ તે વિશેષ છે. હું મારી જીંદગીના પાછલા વર્ષોમાં જાઉ તો સમજાય છે કે જયારે મારા હાથમાં ઘડીયાળ ન્હોતી, ત્યારે મને કયારેય એવુ લાગ્યુ નહીં કે સમય ઓછો પડે છે. આમ તો જ્યાં સુધી માની બુમ પડે નહીં અને મા શોધવા નિકળે નહીં ત્યાં સુધી ઘરે જવાનું નહી એટલી જ સાદી સમજ હતી, ખાસ કરી ઘરે મહેમાન આવે અને મહેમાનની સામે માટીથી રંગદોળાયેલા પગ જોઈ માને સંકોચ થતો હતો, મા વઢતી કે તારા પગ તુ ચંપલ કેમ પહેરતો નથી? મા ભલે કહેતી કે ચંપલ પહેરતો નથી, ચંપલ કોને કહેવાય તેની ખબર ન્હોતી, મા જેને ચંપલ કહેતી તે ખરેખર સ્લીપર હતી, વર્ષમાં એક જ વખત સ્લીપર ખરીદવાની, તેમાં પણ રમતા રમતા તુટી જાય એટલે સ્લીપરની પટ્ટી બદલવાને બદલે પીન લગાડી કામ ચલાવુ સમારકામ કરી દેવાનું.



- Advertisement -

એટલે જો જાતે જ એક નિયમ બનાવી દીધો હતો કે કે ઘરેથી સ્લીપર પહેરી નિકળવાનું અને મેદાનના કોઈ ખુણામાં સ્લીપર કાઢી રમવા લાગવાનું, જો કે ત્યારે ખબર ન્હોતી કે આપણે જયાં રમીએ છીએ તેને મેદાન કહેવાય કારણ ત્યારે તો ચારે તરફ ખુલ્લી જગ્યાઓ હતી. મેદાન કોને કહેવાય તેની તો બહુ મોડે ખબર પડી જયારે આસપાસ ઈમારતો બની અને રમવાની જગ્યાઓ સાંકડી બની, ખુલ્લા પગે સાયકલના ટાયરો લઈ દોડવાનું, સાઈકલ આવડી ગઈ પછી એક જ સાઈકલ ઉપર ચાર ચાર મિત્રો એક સાથે ચઢી બેસવાનું ખરેખરક કૌતુક હતું. ઘરની પાસે રહેલા ખુલ્લા ખેતરોમાં રમવાનું ઝાડી જાખરા વચ્ચે સંતાઈ જવાનું, પગમાં કાંટા તો વાગે પણ તેની છેક રાત્રે ખબર પડે, પગમાં વાગેલા કાંટા કાઢવામાં કેટલાંક મિત્રો માહિર હતા, જાણે કોઈ સર્જન હોય તેવી અદાથી સોઈથી કાંટા કાઢી આપતા. જીંદગીમાં કેટલાં કાંટા વાગ્યા તેનો તો હિસાબ જ નથી કારણ કાંટાનું તો કામ જ હતું વાગવાનું, આંબા ઉપર રહેલી કેરીઓને પથ્થર મારી તોડવાની, આંબાના ઝાડ નીચે બેસી કેરી ખાવાની, પાણીના નળ પાસે ખોબો ધરી તરસ છીપાવવાની.


- Advertisement -

ઉનાળો ગરમ હોય છે તેની પણ બહુ મોડે ખબર પડી, ઉનાળાના રાતે ઘરની અગાસીમાં કતારબંધ મિત્રો સાથે સુવાનું સવાર પડે અને ઉઠાડવા દોડી આવતા સુર્યનારાયણને છેતરવા જયાં છાયડો હોય ત્યાં ખસી જવાનું, પડોશમાં રહેતા મિત્રો અને સ્કુલમાં ભણતા દોસ્તાર કયા ધર્મ અને કઈ જાતીનો છે તેની તો ખબર જ ન્હોતી, કદાચ આ અજ્ઞાનને પણ સુખ કહેવાય તેની પણ ખબર ન્હોતી. માએ આપેલા ડબ્બામાં રોટલી શાક કરતા કઈ ઉત્તમ હોય તેની ખબર ન્હોતી સ્કુલની બહાર ઉભી રહેતી લારીમાં મળતા પાંચ-દસ પૈસાની પીપરમીટ, આંબળા અને ફાલસાનો સ્વાદ આજે પણ ડાઘમાં છુપાયો છે. એકલા ખવાય નહીં તેવી સમજ કયાંથી આવી તેની ખબર નથી, એક પીપરમીટના બે ભાગ કરવા શર્ટને મોંઢા પાસે લાવી પીપરમીટને તેમાં મુકી દાંત વડે તોડી દોસ્તારને એક ટુકડો આપવાની મીઠાસ કઈક ઔર હતી. સ્કુલના માસ્તર કોઈ દોસ્તને ફટકારે તો પીડા અમને થતી, માસ્તરે માર્યો છે તેવી ઘરે કહેવાની હિમંત ન્હોતી, વેકેશનમાં પણ માસ્તર નજરે પડે તો કેમ રમો છો છોકરા તેમ કહી ફટકારશે તેવો ડર હતો.

વેકેશનમાં મુકામ એટલે મામાનું ઘર હતું, મામા તો ઠીક મામીના ચહેરા ઉપર પણ ઉત્સાહ હતો બે મા મળી એક મામા થાય એટલે પ્રેમ પણ બમણો હતો મામાનું ઘર કેટલે દિવો બળે એટલે ગીતમાં કેટલો સ્નેહ છે બહુ મોડે ખબર પડી, હું તને પ્રેમ કરૂ છુ તેવુ ઘરમાં કોઈ એકબીજાને કહેતુ નહીં છતાં પ્રેમ સિવાય કઈ ન્હોતુ તેની ખબર આજે પડી, દાદા દાદીની વારતાઓ જીંદગીમાં રંગ ભરી દેતી, દાદીના વારતાના રાક્ષસોનો ડર લાગતો અને દાદીની પરીઓ ઉપર વ્હાલ ઉભરાતુ મા મારે તો દાદી આડી ઉભી રહી જતી, ખબર નહીં મા મારતા મારતા કેમ રડી પડતી, ઝઘડો પણ થતો, અબોલા પણ થતાં પણ કોઈને સોરી કહેવાની જરૂર ન્હોતી રાત ગઈ બાત ગઈ તેવી રીતે રોજ નવી સવાર થતી. પથારીમાં પડેલા દાદા કઈ કરી શકતા ન્હોતા , છતાં દાદા વઢશે તેવો ડર રહેતો, દાદા ગયા ત્યારે તેમની દોણી ઉચકવાનો ભાર આટલો બધો હશે તેની ખબર ન્હોતી. દાદા દાદીની ગેરહાજરી અકળાવનારી હતી થોડી થોડી વારે ઘરે ડોકયુ કરી તેમને જોઈ લેવાની આદત હતી.



- Advertisement -

તારા પપ્પાને આવવા દે એટલા શબ્દો મને શાંત કરવા માટે પુરતા હતા, પપ્પા મારે કે નહીં પણ તેમની નજરોની બીક હતી. સવારે નોકરીએ ગયેલા પપ્પા સાંજે પાછા ફરે ત્યારે તેમના હાથમાં થેલી જોઈ આનંદ થતો. આ નાનકડી થેલીમાં આટલો આનંદ કેવી રીતે સમાતો હશે તેની ખબર ન્હોતી. ફાટી ગયેલા શર્ટ-ચડ્ડીને સોઈદારાથી સાંધી હોય તેને થીગડુ કહેવાય તેની ખબર ન્હોતી, સમયે તેનું કામ કર્યુ બધુ જતુ રહ્યુ અને માણસો સહિત જીંદગીમાં બધુ નવુ ઉમેરાતુ ગયુ. સુખ જોવાનો નહીં, સુખ અનુભવનો વિષય છે તે સમજવામાં મોડુ કર્યુ, આજે મારી પાસે જે છે તેની સરખામણી હું પાછલી જીંદગી સાથે કરુ તો મને લાગે છે કે દરીદ્રતાને મેં સમૃધ્ધી સમજવાની ભુલ કરી છે. સંતાનોને સુખી જોવાની લ્હાયમાં મેં તેમને જીવનના ખરા સુખથી વંચીત તેવી લાગી રહ્યુ છે.





Follow on Social Media
RELATED ARTICLES
- Advertisment -

Most Popular